مرحله‌ى دوم ، خواننده بدين وسيله دوام رحمت خاصّ و يا نايل شدن به آن را از خداوند درخواست مىكند . دعا در حال سجده بعد از دعاى گذشته ( 372 ) « أَللَّهُمَّ ! إِلَيْكَ تَوَجَّهْتُ ، وَ بِكَ اعْتَصَمْتُ ، وَ عَلَيْكَ تَوَكَّلْتُ . » « 1 » خداوندا ! تنها به سوى تو روى نموده‌ام و به تو چنگ زده و پناهنده شده‌ام و فقط بر تو توكّل نموده‌ام . مفهوم دقيق توجّه ، چنگ زدن و توكّل بر خداوند براى دريافت معناى جمله‌هاى اين فراز بايد توجّه كرد كه اوّلًا : به نصّ كتاب و سنّت نبوى و گواهى عقل و شهود ، خداوند - تبارك‌وتعالى - با موجودات و محيط بر آن‌ها است و هرگز بر كنار از آن‌ها نبوده و نخواهد بود و ثانياً : اين گونه سخنان را كسانى مىتوانند بگويند كه به شهود احاطه‌ى حضرت حقّ بر مظاهر نايل گرديده باشند و امامان معصوم - عليهم‌السّلام - و تابعان واقعى آنان اين گونه‌اند ، لذا اين گونه گفتارها را با شهود حقيقت امر ادا مىكنند . ديگران نيز اين گونه گفتارها را به دروغ نمىگويند ، بلكه خبر از واقع امر مىدهند . براى توضيح بيشتر جمله‌هاى دعا ، به بيان آياتى در اين باره مىپردازيم : - وَ لِلَّهِ الْمَشْرِقُ وَ الْمَغْرِبُ فَأَيْنَما تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ « 2 » و مشرق و مغرب از آن خداست ، پس هر كجا روى كنيد ، همانجا روى [ و اسامى و صفات ] خداست .

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 172 . ( 2 ) . سوره‌ى بقره ، آيه‌ى 115 .